*چقدر وحشی هستیم هنوز. ما آدم ها هنوز خیلی کار دارد تا به ایده آلی که از یک انسان در ذهن ساخته ایم برسیم.

مثلا تا همه مان مولانا میخوانیم به به و چه چه مان میرود هوا و عرفان زده شده فکر میکنیم کل این دنیا به تخممان است و این مسیری هست که باید طی شود و اصلا جنگ چرا؟یا وقتی مثلا مینشینیم و  باب مارلی گوش میدهیم ،به آن آهنگ رهایی اش به خودمان میگوییم اینه،خودشه...بعد یک صلح طلب که یکی از بت های زنده ی من است میرود در اسراییل کنسرت میدهد البته قبل از این جریان غزه و برای  برقراری صلح دعا میکند و مردم اسراییلی حاضر در آنجا دست میزنند سوت میکشند و آن ها هم انگار از صلح بدشان نمیآید،همان مردمی که در دهه ی ۶۰ نمیتوانستند صدای مک کارتنی را بشنوند،بعد انگار منجی کل دنیا بارک باشد نه مستر تایمی که ما انتظارش را داریم اما آقای بارک،به بارک الله تبدیل نمیشود هیچ نظری نمیدهد،ما مردم دنیا با این که اتفاقی پسر جان تراولتا بمیرد همدردی میکنیم...اماتراولتا را در نقش آدم کشی که در پالپ فیکشن بازی کرد تحسین میکنیم. ما مردم دنیا از احمدی نژاد لجمان میگیرد اما در نهان به پر رویی و اعتماد به نفس مثال زدنی اش درود میفرستیم.

بعضی از مردم دنیا مانند سید حسن نصرالله سودای حکومت در سر دارند و اسراییل را از تار عنکبوت سست تر میدانند،این گروه نمیدانند که اسراییل نمیتواند ربطی به تار و عنکبوت داشته باشد،چون تار و عنکبوت هیچ کدامشان ربطی به زراد خانه ی هسته ای ندارند...این گروه نمیدانند که نباید مثل یک خرس قطبی بخورند و بخوابند...تا بیشتر شبیه یک خرس قطبی شوند.این گروه شاید ندانند که یگانه استعداد خدا دادیشان همان زبان تحریک آمیزشان است که باعث میشود ناآگاهی گروهی از مردم برایشان مانند آگاهی عمل کند  و واقعا اسراییل را تار عنکبوت ببینند و بخواهند با چوب و سنگ، تار را از بین ببرند و خانه تکانی کنند.

بعضی از مردم دنیا مثل احمدی نژاد-چون به نظر من این مرد خیلی باهوش است-میدانند که اسراییل دارد ضرب شستی هم نشان ِ ما میدهد.شاید اسراییل دارد میگوید که ما محو نمیشویم محمود خان.

شاید این یک ضرب شست نیست،بلکه تنها یک شست است.

چه بیلاخی!

شاید مرحوم مدرس نداند-اگر به روح معتقد باشیم،که هستیم چون تو روحمان است!- که دیانت و سیاست اسراییل هم مثل هم است.

شاید خیلی از مرحومان و غیر مرحومان ندانند که خیلی از ارتش اسراییل، ایرانی الاصلند.

بله رسم روزگار چنین است.

*بروید سلاخ خانه ی شماره ی پنج را مثل من بجوید و بعدش هم مسواک نزنید و به بیلی پیل گریم فکر کنید و اینکه ترالفامادور هنوز پا برجاست،همان جایی که موجودات سبز رنگ ۶۰ سانتی دارد و مردمانی هستند مهربان و خونگرم و سیاره شان را نمیتوان از زمین دید و به درسدن فکر کنید یا به حلبچه یا خرمشهر خودمان یا حتی هیروشیما یا اگر خواستید غزه،به پوتین های گرم ویری که در پای کودک آلمانی مانده بود اما خوشحالی کودک که پوتین اسیر آمریکایی را به پا داشت با کشتار دسته جمعی درسدن مگر چقدر دوام آورد؟
*یکی برود به فرهاد آییش بگوید صدای کرگدن هایش میگرن میآورد.

*بله رسم روزگار چنین است.

*رسم روزگار چنین هم هست:قالیباف تهران را آماده ی یک برف سنگین کند و آسمان تهران بشود کویر لوت!