تا ۲۹ سالگی باید محمود را تحمل کنم و بدانم که رای من پشم است و رای تو نیز.

بدانم  و آگاه باشم که مردم ما نفهمند.مردم ما خوش باورند.دقیقا منظورم به طرفدار های احمدی نژاد است.همان ها که در اتوبان حکیم وقتی دستبند تغییر را دیدند میخواستند از اتوبوس پیاده شوند و دخل مرا بیاورند.

الان.دوست داشتم بگویم ای سبز های جهان متحد شوید.اما نمیتوانم.چون میدانم گاز اشک آور چیست .معنی این گفته ی پلیس که برخورد جدی میکنیم را میدانم.

کسی چه میداند شاید هم برخورد جدی نکردند و جدی جدی کردندمان.

این جا اینطوری است.

اعتراض؟اعتراض و کوفت!اعتراض و مرض!ما که باشیم که با این حماسه ی ملی بخواهیم برخورد کنیم.یا کلا موضع مخالف بگیریم.

من که به شخصه جزو اقلیتی هستم که آرایشان به یک ملیون هم نمیرسد.

من واقعا حق حرف زدن ندارم.واقعا ندارم.

اما شما که آن همه شور و شوق و سبزی و طراوت داشتید...که من جدی حسودیم میشد و کیونم میسوخت...کجایید؟

من میدانم

کاری باید

چاره شاید.